Qibrije Frangu

Si guralec
 
 
Më çmend malli për diellin
Që sa më gjuan jeta
Në zonën e saj të hijes
Si guralecë më hedh
Nga nuk dua
 
Kujtesa më ka nënshtruar
Si skllave
Ngatërrohem mozaikut të pakuptimsisë
E paarritshme dita ime
 
Më mungon ajri
Uji drita
Lule që nuk rritet kjo jetë
Ëndrrat zvarrë provojnë të më vijnë
 
Tepricë e gjithë jeta
Më mbetet
Me se ta jetojë
Koha gërvishse
E ditëve  nuk ndalet
Së hapuri plagë

 Asnjanësi
 
Kjo s ka të ngjarë
Gjithçka ka vënë maskën e asnjanësisë
Dashurisë nuk i ngjallet
As zilia
 
Nga asgjëja nuk lind as
Dhembja
Nga kujtesa si litar zgjaten gjarpërinj
Asnjanësie
 
Dhoma
As e ngrohtë as e ftohtë
Lulet s kanë aromë
Asnjanëse
Kjo kohë
 
 
Ndërtimi i lumturisë
 
 
Merre e largoj lotët
Nuk janë gurë që mund të ndërtojnë
Lumturinë
 
Largoje atë zilinë
Që të turbullon
Fundin e shpirtit
S ka të bëjë me lumturinë
 
Bezdia e përditshmërisë
Vret lumturinë
kape si leckë hidhe
 
askujt nuk i ka tepruar lumturia
mos e kërko andej këtej
ulu e bëje me copa shpirti
mbushe mëshirë
 
plot
idiotësi  në ajër ujë e e tokë
lumturinë ndërtoje vet
me gjakun tënd