Cikel poetik nga Gazi Buxheli

 Ankimi i Prometheut

NE  FUNERAL

Në këtë mërziti e heshtje ,

në këtë ftohtësi ,

ka dika të bukur gjijhsesi :

bukuri e fshehur si hëna pas resë

e grave tinzare

veshur në të zezë…

ANKIMI I PROMETHEUT

Zjarrin se mora për tu bërë hyjni ,

zjarri ju duhej prandaj ja u dhashë ,

i  kryqëzuar në Olimpin me perëndi

asgjë më shumë se kaq nuk thash…

Gabim o njerëz ky fat  i zgjedhur ,

e ngritja lart , në këtë lartësi ,

Unë u dënova për një dru zjarri të vjedhur

e ju më kthyet përjetësisht në hyjni !...

 PLAKU  DHE  LULET

Në ndothtë o lule që një ditë

ujë s’do tu hedh që pa gdhirë

fajtore në mëkat s’do të jem unë ,

por vdekja që as për ju s’do ketë mëshirë  .

Dhe në ndothtë kjo e di

se inatçore ndaj mua s’do jeni ,

do mblidheni të gjitha  në lëndinë

e do thoni : Tek varri i plakut të vemi !

Më shumë se kaq s’dua tjetër ,

bile as lotë s’dua mbi varr ,

ju dua veç juve tu kem në sy

siç në sy më patët kur isha gjallë .

   DUKE  PARE  YLBERIN

Një bukuri të ikëshme ka ylberi ,

siç të ikshme janë bukuritë në jetë ,

veç ka ylberi një ikje të çuditëshme ,

si tretje me paslënie të vetes së vet...

...një paslënie mirazh ne shpirt të qetësuar ,

si ulje fluture mbi lulen e brishtë ,

ndoshta dërgesë e hyjnive qiellore ,

a ndoshta e Mesisë , Profetit a Jezuit Krisht .

MENGJESET E MBREMJET

Unë kam parë mengjesin kur del ,

e prita në dritare duke aguar ,

kam parë dhe natën

me mbrëmjen e përflakur ,

teksa rrugës kthehesha

me mendime ngarkuar.

Dhe s'di pse mendimet

më ngacmuan diçka ,

diçka që veç çmënduria e sjell :

Shkurtohet jeta në tokën tonë

teksa mengjeset e mbrëmjet

këmbehen në qiell...

    VARRI  I  VETMUAR

Në anë rruge një varr i vetmuar

kohën e përjetësisë ngrys e gdhinë ,

askush se di kush është mjerani,

ja dhanë a po vet e zgjodhi përjetësinë.

Ndoshta është varr i një pelegrini

nisur për larg në Mekën e bekuar ,

por rruga e ndali të ndjerin këtu

se koh' e pelegrinit për të kish mbaruar.

Por ndoshta ish edhe një  fillikat,

që endej si varkë braktisur në det ,

e gjeti së fundmi në këtë cep rruge

të vetmen gjë që priste në jetë ...

KUJDES  ME LIRINË

Liria , ky zog i çliruar ,

që rrufeshëm hapësirat kërkon ti çaj ,

bie shpesh në kurthe të frikshme

nga narcizi i vetvets , a tepria e saj…

     GURI

Na është dashur guri , guri i harruar ,

edhe pse gjarpërin nën vete e mbanë ,

kur gjarpëri u turr për të na kafshuar ,

me gurin e folesë e gjuam e vramë.

Na është dahur guri gjithnjë në jetë ,

edhe pandjesia e tij na është dashur ,

teksa zëmrës ,  kur dhimbja e vret , 

i vëmë një gur për të mos rënkuar , a plasur .

      PAS  MIRESISE

I frikshëm  fat’ i deles së  urtë ,

e nga të urtit asnjë se ka fajin e saj:

në mos e çaftë ujku në pyll,

njeriu pa tjetër do ta hajë…

      O  NENE !

Unë biri yt

kam dy sy ,

por do të më mjaftonte

vetëm një

në se ai do të ishte si ty…

…kam gjithashtu një zëmër ,

por s’do më mjaftonin as dy

në se asnjëra

s’do të ishte si ty…

…e sigurisht , për lartësitë

gjërësitë e thellësitë e gjithësisë

do mjaftonte vetëm  një fjalë e thënë

në se njësija matëse

do të ishte emri yt , o Nënë .

     MODELET  MAKABRE

Askush se di Agamemnon  ç’kërkove

kur vajzën e brishtë bëre theror ,

me egërsinë e xhelatit barbar :

Fronin e lartë e të madhërishëm ,

a po të drejtën e Tiranit

të tjerët për të vrarë .

Dhe vërtetë froni të erdhi vezullues ,

Si dhe e drejta për të bërë diell e hije ,

Veç  jo nga forca e trimëruar ,

por nga modeli makabër

i fatit të sat bije …

         NXITIM

Nga ai shkëmb buzë detit

së koti u ndamë paksa zëmëruar ,

dhe jo për thellësitë a gjërësitë e tijë ,

por për dallgët poshtë shkëmbit tërbuar .

Ti thoshje se dallga është dashuri ,

trazuar si shpirt’ i dashuruar ,

unë thoshja se dallga është urrejtje ,

me inate çmëndurie ngarkuar.. .

…por s’kishin faj dallgët e detit ,

as shkëmbi ku rrinim në faj nuk ish ,

përse ne duhej të bëheshim dallgë

kur deti i qetë do bëhej sërish …?!