Bardhyl Mezini: Cikel me fabula

P A S Q Y R A

 

 

Pyeti  majmuni  pasqyrën,

Kur  në  të  pa  fytyrën:

Ku  e  gjen  ti  guximin

Që  më  tregon  shëmtimin?

 

Nisi  ajo  që  ta  sqaroi,

Ai  s’priti  e  coptoi.

 

Pse  or  mik, unë  gjithë  jetën, tttt

Thashë  vetëm  të  vërtetën,

Ndërsa  ti  më  coptove,

Ama  fytyrën   s’e  ndrrove.

                                               

 

    SH A R L A T A N Ë T

 

 

Lopë,-  tha  viçi  motak: 

Te lutem me thuaj  pak,

Pse  për  deputetët  thonë,

Mendja  mbrapsht  u  punon?

 

Shumë  prej  tyre  biri  im,

(Vërju  veshin  në  fjalim),

Tjerrin  fjalë  pa  kuptim.

 

Meqë  fjalën  shterpë  e  thonë,

Dhe  tallen  me  votën  tonë,

Del  që  ne  kemi  zgjedhur,

Sharlatanët,  mendjetredhur.

 

 

G  Ë  NJ E  SH  T  R  A

 

 

Shëtiste  gënjeshtra  një  natë,

Nëpër  pyll  e  monopat.

 

E  pa  hëna,  nuk  duroi,

Fytyrën  me  re  mbuloi.

Shpend, kafshë  e  të  tjera,

Ikën,  si  të  ish  kolera.

 

Foli   një  xixëllonjë,

Me  guxim  si  kryezonjë:

Ik  gënjeshtër, nuk  e  sheh

Që  s’të  do  asnjë  nga  ne?

 

Vendi  jot  ti  e  di,

Është  atje, në  qeveri…

 

 

 Q E P Ë    E    G R I R Ë

 

 

Një  guzhinier,

Qepën  pasi  ka  prerë,

Nis  ta  shaj, ta  mallkoi,

Meqë  sytë  ia  lotoi.

 

Qepa  siç  qe  e  grirë,

I  tha:- Mua  fatnxirë

Më  bëre  si  deshe  vet,

Tani  ç’ke  që  më  bërtet?!...   

 

 

  B A XH A N A K Ë T

 

 

Plaka e plakut se ç’ thanë,

Gjelat tone bashkë  hanë.

Këndojnë  bashkë  në  duet,

Sy  mos  marrin, kanë  lezet.

 

Kurse  gjelat  e  komshisë,

Gjithë  ditën  e  perëndisë

Zihen, shtyhen  fyt  a  fyt,

Kush  më  parë  shokun  ta  mbytë.

 

-Po  kjo  dihet, moj  plakë,

Gjelat  tanë  janë  baxhanakë,

Ndërsa  komshia  i  ka

Nga  një  nënë  e  një  baba…

 

 

   

    W I K EE N D

 

 

Mbret  luani  për  wikeend,

Thirri  kafshë  edhe  shpendë.

Ndër  to  urithin  ka  marrë,

Pranë  vetes  si  krushk  të  parë.

 

Kafshë  sa  ishin  nuk  nguruan

Me  zemër  e  respektuan.

 

Sa  largohet  prej  gostisë,

Urithi  siç  e  ka  për  fis,

Ç’qenë  atje  kafshë  e  shpendë,

I  quajti  turmë  pa  mend.

 

Është  normale,-tha  një  ari,

S’mund  të  dalë  nga  vetja  e  tij.

 

 

 

 B I SH T I   P Ë R P J E T Ë

 

 

Ecte  me  bishtin  përpjetë,

Qenushja  me  zonjën  e  vet.

 

Një  qen  rrugësh  sterr  i  zi,

Ec,-i  tha,-bëjmë  dashuri.

 

Ajo  me  inat  ka  parë:

Si  guxon, ore  barktharë?

 

I  tha  qeni:-Po  ti  vetë

Kot se mban bishtin pëpjetë!